داستان کوتاه قدیمی مازندرانی “مرغنه جنگی” – حکایت کوتاه به زبان محلی مازندرانی + فایل صوتی

خلاصه به فارسی:
علی موبور نوروزِ هر سال در جنگ تخم مرغ ها برنده بود. اما آن سال، او تخم مرغ نداشت و نتوانست در جنگ شرکت کند. اکبر زاغی تخم مرغی به او قرض داد. او با تخم مرغ قرضی جنگ کرد و همه را برد. جعفر چاخان هم به او باخت، اما حاضر به پذیرش باختش نبود و علی موبور را متقلب خواند و نفرین کرد تا تخم مرغ هایی که برده و می خواهد تنهایی بخورَد از گلویش پایین نرود! از طرفی، از علی خواست فردا دوباره با هم بجنگند. فردا در کمال ناباوری جعفر علی را شکست داد و همه تخم مرغ هایش را برد. این اولین باری بود که علی موبور شکست می خورد… غروب اسماعیل دندانی خبر آورد که جعفر گم شده. گشتند و او را در بیشه زاری پیدا کردند، در حالی که دراز به دراز افتاده بود و کف کرده بود و از هوش رفته بود. جعفر چاخان تخم مرغ ها را با یک تخم مرغ قلابیِ گچی برده بود و خورده بود!
به زبان محلی مازندرانی:

علی بورِک مرغنه جنگی دله شه دسوری نداشته. هر وقت نوسال بییه، قلاکتیِ وچون دَسه دَسه شینه خاله صنمبرِ خنه و هر اتا اتا دتا کل عَیدی مرغنه گیتنه و امونه مَله ی میدون سر، دور هم اِس کردنه و شه مرغنه ره دیم به دیم زونه.

علی بورِک اون سال نتونسه خاله صنمبرِ خنه عَیدی گِردش بوره. ونه مار و خاله صنمبر چن روز عَید بَمونس، اتا بِخدی چیِ سر دِتا بامشیِ دسوری قِرمئو بیتنه. اول، ونه مارِ دهون وا بَیه: – “ها صنمبر! شه کرک و سیکای جلو ره بَیر امه لَت و لتکا نکفن… عازّا بکوشتون! امه دکاشت ره نکاشت هاکردنه.”

خاله صنمبر ره خله ور بخرده. دس کمر بشته و گردن گردن بزو: – “هم ایان کرک و سیکای مرغنه، عَیدی پیشی شمه وچونِ عَیدی بونه و کفت کننه وَ.”

دانلود داستان کوتاه مازندرانی به نام مرغنه جنگی

اسا اَتّا اینتا بَو، اَتّا اونتا، شه بِخد بِخدی وشونِ میون دعوا بَیه و دیِ جا قهر هاکردنه.

قلاکِتیِ مله ی دله، فقط خاله صنمبر بییه هر نوسال وچون ره عَیدی مرغنه دائه. همینتای وِسه، تا عَیدی صوی بییه، وچون همه تایی، نوجمه دکرد و نوپِنیک بئیت، تاخت هاکرد شینه خاله صنمبرِ خنه، بلکوم تا مرغنه توم نَیه، شه عَیدی ره ونه جا بیرن.

اسا علی بورِک مرغنه نداشته و مرغنه جنگی هوِس داشته. مله ی میدون سر، وچون همه جمع بَی بینه و جعفر چابچی وشونِ میون. چن تا سِلِک پِلِکِ جا مرغنه جنگی هاکردبییه و بَوِردبییه و اسا اَی حریف خواسه. علی بورِک ره تا بدیه، تَرز بزو: – ” علی بورک شونس بیارده امسال دنیه!! دونسمه چتی وره بَوِرم… هر سال وِ مرغنه ورده و تنار تناری خرده. اسا مه نوبته.”

نا، علی بورِک اونتی کا جعفر چابچی گِته نیه. علی همیشک هرچی مرغنه وَرده ره ورده خنه و اتا اتا شه خواخرون برارونِ میون قسمت کرده و اگه هچی بمونسه بو، شسه ئی اتا گیته. علی شِه اَمبِسه ابرو ره دس بکشیه و بجایی کا جعفرِ جواب ره هاده، سر ره بشته جِر و در بورده.

اکبر قشنیگ علی بورکِ دمال راه دکته و د تا سوگ اون سَتّر، وره برسیه. دِ تا مرغنه ونه دس دَیه. هر دِ تا ره هدا علی بورِک ره و بوته: – “خوانی جنگی هاکنی، من تره مرغنه قرض دمه. فقط… هرچی بَوِردی، نصف نصف.”

علی بورِک اتا نازک خَنه هاکرده. خار خار د تا مرغنه ره توش بورده و شه ناخون پشتِ جا دِ سه کَش آسوگ وشون کچلابِ سر ره – این ور و اون ور- بزوئه و خلاصه اتا ره انتخاب هاکرده. دگرسنه بوردنه میدون سر: – “کی مه جا مرغنه جنگی کنه؟”

تا علی بورِکِ صدا دپیته، عبدِل سیو پیش بمو. شه مرغنه ره پیش بیارده و بوته: – “بزن!”

علی بورِک شه مرغنه ی سر ره اتا خش هدا و شه دس ره اِرِب هاکرده و بزو. عبدل سیوی مرغنه بشکسه و دله بورده. علی بورِک ونه مرغنه ره بیته و هدا اکبر قشنیگ ره. دیِّمی، اسمیل دَنّونی بییه پیش بمو. شه مرغنه ره شه میسِ دله زیل دماسیه و فقط ونه اتا ورِ سر ره دیار هاکرده. شه سبزه چش ره علیِ چش دله بدوته و بوته: – “اسا هرجور خوانی بزن!”

علی بورِک ای شه مرغنه ی سر ره اتا خش هدا و بَوِرده اسمیل دَنّونیِ مرغنه ی هداری و شه دس ره اِتی د سه کش عقب جلو هاکرده و اتا ضربه بزو. دس ره وقتی بلن هاکرده، اسمیل دَنّونیِ مرغنه ی سر چال دَکِت بییه. اسمیل دَنّونی ره دارنی، وِره عرقِ او دربورده و شه مرغنه ره د دسی هدا اکبر قشنیگ ره.

جعفر چابچی تش هایته. بپّرسه بوته: – “مرد هسی، برو مه جا مرغنه جنگی!”

علی بورِک بوته: – “من کا حرف ندارمه. اصلاً بمومه ته جا جنگی هاکنم. دار تا بزنم.”

– “نا… من زمه. ته دار!”

علی بورِک شه مرغنه ره شه میس دله بیته و پیش بیارده. جعفر چابچی شه بَج بَجه میِ دله اتا دس بکشیه و شه سیو چش ره دَوسه و زبون ره اَتا اَلِشت دربیارده و بزو. بشکسنِ صدا کا دپیته، همه گمون هاکردنه این کَش علی بورکِ مرغنه بشکسه، ولی ونه مرغنه ی تن اتا کِچکه خِراشئ نکِت بییه. جعفر چابچی شه مرغنه ره بیارده بالا و بدیه ونه سر اتا گتِ چال دکته و ونه کش لاب بخرده جر بورده. برجلا بزو: – “اصلاً تِه مرغنه ی دله ندومه چی دره. ته دری شوتی زنی. هاده هارشم…”

علی بورِک بوته: – “من ونه شه مرغنه ره هادم تره، یا ته ونه هادی؟ بخد شلوغ نکِن! مرغنه ره هاده من!”

جعفر چابچی شه مرغنه ره شه پشت سر جا بدا و اتا زمر هدا: – “نا، تا ته اول ندی من هارشم، منئ تره ندمه.”

علی بورِک ره خَنّه بیته: – “من اکبرِ جا وِره بیتمه. اکبر شه بتونه بوِه ونه مرغنه چتی هسه.”

اکبر قشنیگ بوته: – “من د تا مرغنه خاله صنمبرِ جا بیتمه و اتا ره هدامه علی ره. شما ره چیه؟”

مرغنه ره علی بورِک جا بیته و وچون ره نشون هدا. نا، مرغنه هچ ایراد نداشته. علی بورِکِ چش ایراد داشته کا خله خار مرغنه ره اشناسیه و ونه دس ایراد داشته کا خله رج بییه.

جعفر چابچی بوته: – “من کا قبول نکمه. ایشلا ایان مرغنه ونه گلی سر جر نشوئه!”

شه کرم بزه دَنون ره جغ هایته و رو هاکرده علی ره بوته: – “اگه مردی، فردا برو.”

فردا وچون همه جمع بینه. جعفر چاپچیِ دس اتا مرغنه دَیه دِرِس لَچِر. بمو بوته: – “اسا برو مه رنگی مرغنه ی جا جنگی هاکن!”

شه مرغنه ره بِن داشته و بوته: – “بزن!”

علی بورِک شه مرغنه ی سر ره همیشکِ دسوری اتا خش هدا و مَطّل نکرده و بزو. جعفر چابچی اتا چشمک تحویل هدا و ریک ریک خَنه هاکرده. علی بورِک شه مرغنه ره بالا بیارده و هارشیه. مرغنه ی سر دِرِسی دِرد بیه بورده. اَتّی مرغنه بیته و بزو؛ اَی همون بَیه. اَتّی؛ اَی همون. اَتی؛ اَی…

هرچی مرغنه داشته ره دِ دسی بباخته و نتونسه هچ کار هاکنه. همه شاخ دربیاردنه. علی بورِک اولین کش بییه مرغنه جنگیِ دله باخت شییه. ونه لینگ دِرِسی سِست بیه و همونجه اتا بشکسه دار ره پشت هدائه و هنیشته.

پِنمازِ سر، خاله صنمبر دَیه شه کرک و سیکائون ره لَت و لتکای جا پیشی کِرده بَوِره خنه. جعفر چابچی ره راهِ سر بدیه. اتا خله مرغنه جعفرِ کشه دَیّه و دَیّه لب لبی کِرده و شییه لرگِ ویشه ی ور. خاله صنمبرِ چش دربِمو و بوته: – “جعفر! کجه شونی؟ تِه اتا مرغنه چِه اَنِّه بیه؟”

جعفر ذوق هاکرده: – “بَوِردمه. خلاصه همه ره علی بورِک جا بوردمه.”

خاله صنمبر چشمک بَزو و بوته: – “خنابدون! ولی تنارتناری نخری خار نییه!”

جعفر چابچی ونه حرف ره نشنوس بیته و بورده و نماشون بَیه و ونه خوِر نیه. وچون همه تایی دَینه مَله کَشِ روخنه دله ماهی گیتنه. اسمیل دَنّونی دو به دو نفس نفس بزو بورده وشونِ پلی و هول بخردی بوته: – “ها، شما جعفر چابچی ره ندینی؟ ونه پر و مار ونه دِمّال درنه.”ه

اکبر قشنیگ بوته: – “نا، چتی بیه مگه؟”

عبدل سیو بوته: – “من… من خاله صنمبر ره پنماز بدیمه، گته جعفر چابچی اتا خله اغوز ونه کشه دره و تنار تناری دشونه لرگِ ویشه ی ور.”

اسمیل دَنّونی تا اینتا ره بشنوسه، اَی هچی نوته و دو به دو دربورده. وچونئ هول بَخرد، شه ماهی کرفا ره دوش هایتنه و دو هاکردنه ونه دِمّال سر. اسمیل دَنّونی، راه سر، وقتی جعفر چابچیِ مار ره بدیه، لرگ ویشه ی راه ره وِره نشون هدائه و اسا دِتایی دو هاکردنه لرگ ویشه ی ور…

ویشه ی پلی همتی اتا کیله ی سر شاب بزونه و لینگ بشتنه اون ور، اتا مرغنه کچلاب بدینه. کچلاب کچلاب، راه ره بیتنه بوردنه و بَرِسینه اَت خله کچلاب پلی. این ور و اون ور ره هارشینه. اتا لمِ پشت وشون ره اته چی بنما؛ اته چی، اتا سیو ساینه ی دسوری.

پیش بوردنه و جعفر ره بدینه کا دراز به دراز اونجه کَته و ونه دیم پیگ بَیه و چتی خِر خِر کنه! جعفرِ مار اتا شونگ بکشیه و دکته جعفرِ سر. علی بورِک و وچونئ سربرسینه. جعفر ره لم پشت دربیاردنه. جعفر مار همتی کا مار مار موری کرده، جعفر ره دوش هایته در بَوِره. د تا شاب بهیت نهیت، ونه لینگ اتا سنگِ سر کاب بخرده و د تایی سر وری بنه بخردنه. زنا داد بکشیه و وچه ناره هاکرده. وچون درجا بپِّرسنه زنای دس ره بیتنه. زنا، وچه ونه دوشِ سر، قد قد هاکرده و راس بیه و دربورده.

وقتی همه بوردنه، علی بورِک لب بیه و اونتا سنگ ره کا زنا ره کاب هدابییه بیته و هارشیه. سنگ نیه؛ جعفرِ چابچیِ مرغنه بییه. مرغنه نیه؛ اتا کِلو گَرچ بییه. خله سنگین بییه. علی وره خار توش بورده. بدیه مرغنه ی کش اتا جا سوراخ هسه و مرغنه ی دله سِفته گَرچِ جا پر بئی هسه. علی گَرچی مرغنه ره اتا سنگِ سر بزو بنه. مرغنه بشکسه و رِز رز بیه…

نویسنده: داوود کیاقاسمی

متولد ۱۳۵۱، روستای کاشی محله دابو، آمل. استادیار حقوق دانشگاه شمال.

شاعر، ترانه سرا و نویسنده؛ صاحب آثار متعدد در حوزه حقوق و نیز هنر و ادبیات (شعر، ترانه، داستان و رمان).

آثار:

– مجموعه شعر فارسی “فریادهایی برای چهار عنصر”، تهران: نشر رسانش، ۱۳٨۱.

– آلبوم موسیقی “شرقی ترین آواز”، ساری: نسیم مهرآوا، ۱۳٩۱.

– کتاب “خرید و فروش اموال دولتی”، تهران: نشر میزان، ۱۳٩۲.

– کتاب “جُستاری در حقوق اساسی”، تهران: انتشارات مجد، ۱۳٩۳.

– مقالات علمی و ادبی متعدد چاپ شده در مجلات علمی معتبر.

– ترانه سرایی در آلبوم های مختلف موسیقی مازندران برای گروه های مختلف.

آثار در دست چاپ:

– کتاب “دادرسی دستوری در حقوق ایران”

– رمان “آینه های سرکوه”

– مجموعه شعر فارسی “چراغ بی نفت” (اشعار کلاسیک)

– مجموعه شعر فارسی “نرسیده به انقلاب” (اشعار نیمایی)

–  شعر بلند روایی “آخر هذیانی”

– مجموعه شعر تبری “بِل اتا بخونم” (اشعار کلاسیک)

– مجموعه شعر تبری “زمسونِ وچون” (نیمایی و اساشعر)

همچنین بخوانید:   داستان کوتاهِ کوتاه(مینیمال)

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *