جغله هتو کی خو ماره دسته داره، واگرده هی مرا نیگا کونه. هی نیگاه کونه. ول کونَ م نیه. هیچیَ م نیگه. نه مره، نه خو ماره. دوره به و جه خیابانه پیچ، رده به. ایتا نفس راحت کشمه. ولی اَ بستنی، مره کوفته بو.
چومه واکون!/ چشم بگشا/
شب،
پرپر زنه
او وقت کی
تی چومه واکونی
برگردان:
شب،
پر پر می زند
آنگاه که
چشمهایت را می گشایی
یلدا راز
یلدا پوشته سر
روز درازترَ بِه
چله شبَ راز هنه
فردا بخترَ بِه
فارسی:
پشت سر یلدا
روز بلندتر می شود
این راز شب چله ست
فردا بهتر می شود
موشته لوق/مژدگانی
موشته لوق فادن
د شونده رم
اوجور کی تو خاستی
اوجور کی من نخاستیم
فارسی:
مژدگانی بده
دارم می روم
آنگونه که تو می
خواستی
آنگونه که من نمی
خواستم
تنگامه!
چومه فوچینم
فوچینم
فوچینم
اوقد کی،
شب به تنگ بایه.
فارسی:
چشمم را می بندم
می بندم
می بندم
آن قدر که
شب به تنگ بیاید.
تونگوله
ای وار ایتا پیله صدا،
جه خواب بیداره نوکونه ترا
ای وارم ایتا تونگوله،
ترا جه جا کَنِه
فارسی:
گاهی صدایی بلند
بیدارت نمی کند از خواب
یکبار هم تلنگری،
تو را از جا می کند.
سیراب
هم خونم
با گل های بالکن خانه ات
تو آبش می دهی
من سیراب می شوم
گیلکی:
تی خانه بالکنَ گولانه مره
تو آب دیهی اوشانه
من سیرابه بم.
شعرهای پارک- قصۀ 9
از این نیکمت به آن نیمکت
که درد دل کند
گیلکی:
اَزا نیمکت به او نیمکت
گومه بوسته رِ گرده،
یا بهانه رِ
کی درد دیل بوکونه
شعرهای پارک – قصه 6
“قصه 6”
روی لب جوانک
سیگار، خاکستر شده ؛
پارک،
هنوز چرت می زند.”گیلکی”
جوانکه لبه سر
خاکسترا بو سیگار؛
پارک،
خومارَ خومار
هنی چرت زئن دره
نژادپرست
او وخت کی بوگوفته بی:
“بوشو.. ترا نخام، سیایی، ترا نخام”
وا بفهمسته بیم کی،
فارسی:
زمانی که گفته بودی:
“برو.. نمی خواهمت، سیاهی، نمی خواهمت”
باید می فهمیدم که،
نژاد پرستی!
زمین و آسمان
هیا ترا واویدی درخت
زمینه مئن
آسمانه نوا فاندر
که به جز ارسو وارشی
کاری بر نایه جه اون دس
شعرهای پارک- قصه 1
شعرهای پارک“
“قصۀ 1”
دخترک،
با دوچرخه دور پارک رکاب می زند
چشم های پسرک
تاب برداشته
لوچ شده
گیلکی:
کوجه کُر،
پارک دور رکاب زنه
دوچرخه مره
کوجه رِکه دوتا چوم
تاب اوساده
لوچه بو
یخ
تی سرده نیگایه کی بیدم
تب بوکودم
بچاستم
فارسی:
نگاه سردت راکه دیدم
تب کردم
چاییدم
تره کله باغ
اموندری،
لقد دمج نوکونی!
ایشکفه
فارسی:
قلبم مثل باغی ست با نهال های جوان
میایی،
لگد نکنی و بگذری!
می شکند
مهمانی
دیله خوشی
دوری
گمشدگی در حضور
خونم را ننوش
تی کرده کاران مره کوشه
آخر می خونه اودوشه
نانم کی بوگوفته اَ گبه
دانم چی رنجی بکشه
فارسی:
کارهایت مرا می کشد
آخر خونم را می نوشد
نمی دانم این حرف را کی زده
می دانم چه رنجی کشیده




