محمدعلی سپانلو شاعر، روزنامه نگار، منتقد ادبی و مترجم سرشناس ایرانی در سن ۷۵ سالگی درگذشت.

وی از روز سه شنبه ۱۵ اردیبهشت به علت ناراحتی ریوی و تنفسی در بخش ICU بیمارستان سجاد بستری شده بود.

محمد علی سپانلو یکی از بنیان‌گذاران کانون نویسندگان ایران که به او لقب «شاعر تهران» داده اند، متولد ۱۹ آبان ۱۳۱۹ بود که کتاب‌های شعری همچون «خانم زمان»، «منظومه خاک» «ساعت امید» و «پاییز در بزرگراه» از او به جای مانده است که از این میان «خانم زمان» و «خاک» به همراه دو منظومه دیگر به نام‌های

«پیاده‌روها» و «هیکل تاریک» مجموعه‌ای را با عنوان «منظومه تهران» تشکیل داده‌اند.به تازگی دو کتاب از او روانه بازار شده بود که یکی از آن ها در برگیرنده نقدها و مقالات ادبی و هنری و دیگری مجموعه ای از گفت و گوهای این شاعر بود.

سپانلو همچنین  در فیلم های رخساره به همراه میترا حجار در سال ۱۳۸۰، شناسایی (۱۳۶۶)، ستارخان (۱۳۵۱) و آرامش در حضور دیگران (۱۳۵۱-ساخته ناصر تقوایی) به ایفای نقش پرداخته است.

 با خودم گفتم ای وای! کی نوبتم میشه؟ منشی برگه ای دستم داد و گفت فعلا  شش هفت لیوان آب بخورید و راه برید تا صداتون کنم

توی سالن انتظار جایی برای نشستن وجود نداشت ولی در اتاق مجاور چند صندلی خالی بود و زنی در قُطر اتاق قدم می زد. نشستم و در بطری را باز کردم و یک لیوان آب ریختم و خوردم.

اگر مثانه ام زود پر بشه و نوبتم نشه؟ بازم ناچار بشم مثل دفعه قبل تخلیه کنم و نوبتم از بین بره چی؟ ای وای با این درد پهلو چکار کنم؟

انگار فکرم را خوانده باشد گفت: نگران نباشید. گفتم: آخه از راه دور اومدم. شب هم بشه دیگه مصیبته واسم رانندگی کردن. والله نمی دونم چی میشه باز این دفعه.

دیگر به او نگفتم یعنی خجالت کشیدم که بگویم خیلی نمی توانم خودم را نگهدارم. نگاه تکیده اش را به من دوخت و گفت: نگران نباش درست میشه.

بطری آب خالی شده بود که مرد جوانی داخل اتاق آمد: ادامه خواندن مهربانی گرافی ←

فال قهوه راست می‌گفت

پُر نمی‌شود با دست تو دیگر

این فنجان خالی